Rüveyda Dikmen ile “Niyetin Hafızası”

“Neden Hıdırellez?”
Bazı günler vardır…
Takvimde bir yer kaplamaz sadece,
İnsanın içinde bir kapı aralar.

Hıdırellez böyle bir gün.

Peki neden?

Neden yüzyıllardır insanlar aynı gece gökyüzüne bakıyor,
aynı dilekleri kalbine fısıldıyor,
aynı umudu yeniden büyütüyor?

Çünkü insan,
unutan bir varlık.

Ve Hıdırellez…
hatırlatan bir eşik.

Eskiler bu geceye “Hızır ile İlyas’ın buluşması” derdi.
Yani toprağın ve suyun birleşmesi.

Ama bu sadece doğanın hikâyesi değil.

Bu, senin hikâyen.

Toprak senin bedenin.
Su senin ruhun.

Ve sen çoğu zaman bu ikisini ayrı yaşıyorsun.

Ya sadece mantığında kalıyorsun,
ya sadece duygularında kayboluyorsun.

Hıdırellez bu yüzden var.

Seni yeniden bütünlemek için.

Çünkü insan ancak bütün olduğunda
niyet edebilir.

Ve gerçek niyet,
yarım bir yerden çıkmaz.

Bugün insanlar dilek diliyor.
Ama aslında yaptıkları şey şu:
Kendilerine bir ihtimal tanımak.

“Belki olur…”

Oysa Hıdırellez’in özü bu değil.

Hıdırellez “belki” değildir.
“Hazırım”dır.

Bu yüzden bu gece önemlidir.

Çünkü doğa bile bu gece karar verir:
Uyanmaya.

Ağaçlar artık beklemez.
Toprak artık tutmaz.
Hayat kendini ileri taşır.

Ve sana şunu sorar:

“Sen hâlâ bekleyecek misin?”

İşte Hıdırellez’in sırrı burada.

Bu bir dilek gecesi değil.
Bu bir eşik.

Ya eski hayatına devam edersin…
Ya da kendine yeni bir yol seçersin.

Ama şunu bil:

Dilekler,
hazır olmayanın hayatına inmez.

Ve mucize,
bekleyene değil…
uyanana 
Hızır
hazır olana gelir.